Wiosna w mieście I.

Wiosna w mieście I.

z cyklu: Solanki, czyli falkografioły ze szczyptą soli...

W moim miasteczku na soli

Wiosna jak zawsze przyszła razem ze Świętami.

Mieszkańcy uczcili to zależnie od wyznania,

pozycji społecznej lub stanu umysłu

utopieniem Marzanny,

powieszeniem śledzia,

spaleniem kukły Żyda

lub poświęceniem jedzenia wodą.

Przygotowali na dwa dni nieprzebrane ilości żarcia

z zakupionych produktów,

(jak zapewniają producenci - spożywczych),

w ciągu tak zwanego Wielkiego Tygodnia,

który od dawna służy głównie dokonywaniu

niczym nieskrępowanych  Wielkich Zakupów

w wielkich, niczym nieograniczonych

sklepach wielkopowierzchniowych.

Ludzie, mimo całej staranności i gorliwości

oraz namowom cioci, matki i teściowej

nie byli w stanie zjeść

kiełbas, szynek, sałatek,

ciast, mięs, bigosów, zup

i mazurków niezliczonych

starannie dekorowanych.

Do dna wypili jedynie wódkę.

Następni w kolejce do konsumpcji

tych świątecznych przysmaków

w swoistej piramidzie

świątecznego żywienia

były zwierzęta domowe

-psy, koty, chomiki, papugi.

Ale i one nie dały rady.

Potem na śmietniku

dzikie koty, ptactwo i gryzonie.

Na końcu resztki

usiłowały pochłonąć

bakterie gnilne,

grzyby i owady.

Nadeszła wiosna w moim miasteczku na soli.

Zrobiło się ciepło, nie wiadomo dokładnie

czy to za sprawą sympatycznej

pogodynki z telewizora

czy może jakiegoś frontu atmosferycznego

kolorowe kwiaty rozkwitając pachną,

ptaki budują gniazda i śpiewają,

(z wyłączeniem gawronów, kruków i wron,

które przeraźliwie kraczą),

a śmieci na śmietnikach

-resztki ludzkich pokarmów,

rozkładają się i śmierdzą.

W miasteczku służby miejskie

dbają niespiesznie i pieczołowicie

aby żywność się nie marnowała.

Wiesław falko Fałkowski

wiosna 2016

Dworzec kolejowy w mieście I.

http://lodz.fotopolska.eu/kolej,276,20/woj.kujawsko-pomorskie.html

Dworzec kolejowy w mieście I.

z cyklu: Solanki, czyli falkografioły ze szczyptą soli...

Kawa, herbata, napoje czy woda? A może soczek? Słone przekąski czy słodkie wafelki? W biały kitel ubrany, niewysoki gość, uparcie ale nienachalnie zadaje pytanie w pociągu co wychodzi po piątej z Warszawy i nazywa się Przybyszewski. Gdzieś koło dwudziestej ma ostatni przystanek. Na kujawskiej równinie. W niewielkim mieście, na niewielkim wzgórzu, gdzie dworzec kolejowy jest tymczasowy. Tymczasowy peron, tymczasowe przejście, tymczasowe miejsce i tymczasowa przestrzeń. Tymczasowość tego miejsca jest tak przenikliwa, że pasażerowie wysiadają tutaj po to tylko, by pobyć chwilę może dwie chwile, tydzień, miesiąc, rok niecały, może pomieszkać nawet, ale tak tymczasowo. Potem via kolejowy dworzec tymczasowy pociągiem pojadą dalej - osiągnąć cel ostateczny. Urodził się tu niedaleko. a później mieszkał tymczasowo, aż do samej śmierci poeta Przybyszewski. Kujawska równina rozległa i cicha, tak melancholią spokojną spowita, bez konturów i cieni. Pomyśleć można, że na skraju lasu siedzi jakiś bożek zadumany, w sobie całkiem zamknięty i mgłą szczelnie owija drzewa i krzewy, łąki i zboża, rowy, rzeki, jeziora, zwierzynę i i ludzi. Otula mgłą - tak beznadziejnej tęsknoty, że wszystko staje się bezgranicznie smutne, ciche, melancholijne i dobre; tak przejmująco tymczasowe. Drzewa i krzewy, łąki i zboża, rowy, rzeki, jeziora, zwierzęta i i ludzie. I dworzec kolejowy.

Wiesław Fałkowski

Nie pamiętam

falko

Nie pamiętam


Idąc ulicą
przed chwilą zaledwie
składałem wiersz w myśli.

Usiadłem teraz przed maszyną do pisania
bo komputer
jest dla mnie ciągle
przede wszystkim
maszyną do zapisywania
i zapamiętywania.

I nie pamiętam
i nie wiem jak
pisać o miłości
pamiętać o czułości
zapomnieć o rozstaniach

Drzewo
pozwala odejść liściom
Ptaki odlatują żeby przeżyć
Odeszłaś szukać szczęścia

A ja naiwnie
gorliwie i dokładnie
codziennie odkładam szczęście na jutro
i między basenem pełnym rozkoszy
niezaistniałych
a krawędzią śmietnika
toczę kulkę ulepioną z pobożnych życzeń.

Wiesław falko Fałkowski, jesień 2015

Wiersz z autorskiego tomiku pt. "Siedem stopni miłości"
Projekt okładki i ilustracje: © Wiesław Fałkowski
Redakcja i korekta: Janina Sikorska
ISBN 978-83-947558-0-5

nad ustami

falko

nad ustami


kropla potu
nad ustami
smakuje

kroplę potu
nad ranem
z twoich warg
zlizuję

smakuję
czuję
łyk kawy po przebudzeniu
dym z papierosa
olej z pierwszego tłoczenia
ostrygi z paryskiej knajpy
owoce morza w Walencji
kartoflankę z zacierkami
likier z fiołków
ukraiński bimber
argentyńskie wino
i odrobinę
orientu

potem chwila milczenia
i śmiech
jestem w niebie

promienie słońca
wpadają przez szczelinę
trumny

Wiesław falko Fałkowski, kwiecień 2015

Kurs dokształcający

falko

Kurs dokształcający


Siedem razy w tygodniu,
rano, wieczór, we dnie, w nocy
uczestniczę w kursach pisarskich.
Taki kurs doskonalący dla niedoskonałych facetów.

Zaraz po przebudzeniu, kiedy ledwie otwarte oczy
widzą smugę cienia wpadającą przez okno,
a suche gardło cierpi z pragnienia
rozpoczyna się lekcja od przypomnienia
czego nauczyłem się wczoraj, przedwczoraj,
tydzień, miesiąc, rok cały, a może dziesiątki lat temu.
Że powinienem przecież wstać, umyć zęby,
ogolić się, bo nieogolony będę czuł się brudny,
wziąć prysznic, albo chociaż podmyć się ciepłą wodą.

Potem uczę się nowych rzeczy.
Jak smakuje śniadanie, jak zaparzyć kawę tak,
aby nie pachniała wczorajszą herbatą.
Jechać tramwajem, iść na piechotę,
przez zatłoczone przedzierać się miasto...
Wieczorem pani z telewizora zagada do mnie,
ale ja jej nie usłyszę zatopiony we wspomnieniach.

Jutro rano, zaraz po przebudzeniu,
kiedy ledwie otwarte oczy
zobaczą smugę cienia,
a może jednak światła
wpadającą przez okno,
a suche gardło cierpliwie poczeka na łyk wody,
przypomnę sobie czego nauczyłem się dzisiaj,
wczoraj, przedwczoraj, tydzień, miesiąc,
rok cały, a może dziesiątki lat temu.

A potem zapomnę o tym napisać.

Wiesław falko Fałkowski, maj 2014

ledwo jestem

falko

ledwo jestem

jestem dobrej nadziei zwiastunem
kto mi uwierzy kto mi uwierzy
fałszywych proroków nie lubią

nie wiem już czy to jeszcze jawa czy może sen przedwczesny
sprowokowany zmęczeniem umysłu i wyobraźni
myślę wyłącznie o tym aby o niczym nie myśleć lecz jednak myślę
myślę jeszcze o tym aby niczego nie zrobić lecz jednak czynię
jakkolwiek banalnie to brzmi
właśnie otwieram
wprzódy na wieki
zamknięte drzwi

z nic nie robienia i nie myślenia niedopowiedzeń i braku sedna
z myśli parszywej i heretyckiej powstała rychło święta katedra

tak to już bywa
wina i kara
cement i wiara
katedra powstanie
kamienie na szaniec

ikon idei i wyobraźni
wierzeń i marzeń
pomówień wrażeń
różnorodność interpretacji

ledwo przeżyłem
odbity boleśnie od zewnętrznych parapetów
okien oszklonych fałszem i pokruszonym szkłem
krystalicznie czystych kłamstw i nieujarzmionych myśli
ledwo przeżyłem
odbity boleśnie od ostrej jak nóż rzeźnika
krawędzi istnienia wymyślonej pośpiesznie
na potrzeby rzeczywistych i urojonych przypadków
ledwo przeżyłem
wpadając w niewidzialny wir krążących wokół
gwałtownych wyrazów niezadowolenia i pogardy
a w najlepszym razie ubolewania i potępienia

teraz
ja żebrak
liżę rany
siedząc na pokruszonych stopniach
wymyślonej katedry
i wyciągam dłoń po odpuszczenie



Wiesław falko Fałkowski, kwiecień 2014 

Andaluzja - iluzja

falko

Andaluzja - iluzja


Obiecałem, że będę więcej mówił ze sobą.
Słowa podtrzymują połamane gałęzie drzew,
leczą potargane złymi myślami źdźbła trawy,
szumią liśćmi wspomnień trącanych kroplami pamięci.

Toną nagle w mule już dokonanych uczynków,
tułają się po drogach spowitych kurzem spod butów
i znikają niespodzianie kiedy pojawia się miłość.
Dalej utrapienie, cierpienie i nicość.

Kiedy zapada cisza przestają być nagle potrzebne.
Opuszczone biegną pośród winorośli wspomnień,
a potem wirusem zaniedbania niszczą plony.
Nie będzie tego roku wina. Wybaczcie.

Na wzgórzach młode kobiety w promieniach andaluzyjskiego słońca
skromnie skrywają jędrne piersi i śmieją się do przybysza,
a kawalerowie ciągle myślą o tym, że przyjdzie taki dzień,
kiedy usiądą w cieniu oliwnego drzewa i będą pić wino.

Obiecałem, ale nie dotrzymałem słowa,
słowa nie podtrzymały połamanych gałęzi,
kiedy niespodzianie pojawiła się miłość.
Utrapienie, cierpienie i nicość?

Wiesław falko Fałkowski, 2014

‪#‎poetry‬ ‪#‎poezja‬ ‪#‎wiersze‬ ‪#‎lyric‬ ‪#‎epicpoetry‬ ‪#‎poems‬ ‪#‎literature ‬‪#‎wieslawfalkofalkowski‬ ‪#‎falkografioly‬ ‪#haiku