Wiosną tego roku, pisząc własne teksty, jednocześnie zajmowałeś się redakcją oraz wydaniem antologii poezji i prozy pt. Kształty Słów i Barwy Miłości.
Wszystkie moje dotychczas wydane książki były również przeze mnie zilustrowane; samodzielnie opracowałem je graficznie i dokonałem składu. Zaprojektowałem również okładki. Innymi słowy w całości, kompleksowo przygotowałem do druku. To podsunęło mi pomysł, by podzielić się tymi umiejętnościami z innymi. Tak stałem się w pewnym sensie redaktorem i wydawcą książek innych autorów.
Pierwsza ukazała się pod moją redakcją książka znakomitej poetki Doroty Górczyńskie-Bacik pt. Grafika myśli, a ostatnio, wspomniana przez ciebie antologia pt. Kształty Słów i Barwy Miłości, w której wzięło udział trzydziestu dwóch autorów mieszkających w Polsce, Francji, Niemczech, Szwecji, Holandii i Wielkiej Brytanii.
W tak zwanym międzyczasie wydaliśmy pod moją redakcją kilka książek we współpracy z Grupą Artystyczną KaMPe z Londynu, której założycielem i szefem jest mój przyjaciel Aleksy Wróbel. Były to: Ukryte w duszy emigranta. Antologia, Londyn 2020; Z poezją za pan brat, czyli oczyma młodego poety. Antologia laureatów Konkursu Poetyckiego, Szkoła Przedmiotów Ojczystych im. Mikołaja Reja w Londynie, 2019/2020; Wiersze wybrane, Lubomir Lewczew, Londyn 2020 (j. polski i bułgarski); Zielona łza wszechświata, Enerica Bijač, Londyn 2020, oraz Odciski świadomego - Filozofemy, adnotacje, szkice, Отисци свесног, Risto Vasilevski (w druku). Trzy ostatnie pozycje należą do opracowanej wspólnie z Aleksym Wróblem serii literatury słowiańskiej Słowiańska Brosza i, jako wydawca, jestem z nich wyjątkowo dumny.
Wspomnę jeszcze, że Manufaktura Wydawnicza ArtNotes zajęła się opracowaniem i wydaniem partytur muzycznych wybitnych światowych kompozytorów. Dotychczas ukazały się zeszyty z nutami popularnych utworów: Chopina, Beethovena, Griega, Elgara, Vivaldiego, Mozarta. Te wydawnictwa są bardzo przydatne i chętnie kupowane przez uczniów i studentów, ale także zawodowych muzyków. Można znaleźć na platformach sprzedażowych Amazon na całym świecie.
Jako ciekawostkę dodam jeszcze, że wydawnictwo Artnotes dokonało także reedycji znanych amerykańskich komiksów, wydając je w niemal niezmienionej kolorystyce i formacie. /dostępne również na Amazon/
Okazuje się, że na przestrzeni ostatnich miesięcy trochę się tego uzbierało.
Zdarza Ci się także pisać felietony – w moim odczuciu są one zawsze, choć pisane prozą, bardzo poetyckie i mocno refleksyjne.
Mam wrażenie, że siedzi we mnie odrobina dziennikarza. Może jest to efekt mojej wczesno młodzieńczej fascynacji polską szkołą felietonu? Wiersze to jest jednak poezja i nie dają wielkiej szansy na ujawnienie swojej publicystycznej natury, nie mogą stać się dziennikarstwem, bo stracą swoją ulotność, delikatność, dwuznaczność. Pozbawione ducha poezji przestaną być metaforyczne i staną się zbyt oczywiste.
Felieton jest w tej sytuacji uzasadnionym sposobem przekazywania swoich refleksji, emocji i reakcji na otaczająca rzeczywistość. Cieszę się, Agnieszko, że w moich felietonach dostrzegasz odrobinę poetyckiej wrażliwości. To mnie utwierdza w przekonaniu, że warto od czasu do czasu sięgnąć po tę formę literackiej wypowiedzi.
Teatr Katharsis z Dunstable, którego dyrektorem jest Dorota Górczyńska-Bacik, przygotowuje spektakl w oparciu o Twoją sztukę. To jeszcze inna strona Twojego „pisarstwa”!
O Teatrze Katharsis opowiadam bardzo często. Pandemia pokrzyżowała plany Doroty, czyli wystawienia w Dunstable mojej sztuki Przysiadki na Centralnym. Do premiery brakowało już tak niewiele. Fragmenty przedpremierowo zdążyliśmy jeszcze pokazać widzom na wiosnę ubiegłego roku w Domu Polonijnym w Slough. I to właściwie był koniec. Dorota Górczyńska-Bacik z małą grupą aktorów zdołała w tych trudnych warunkach epidemii nagrać i wyprodukować kilka słuchowisk, które emitowało Radio Islanders, ale o występach scenicznych, premierze czy graniu spektakli nie było mowy.
Jeśli zaś chodzi o sam utwór sceniczny, którego jestem autorem, to stanowi on zbiór monologów, do którego pani reżyser wplotła poetyckie teksty (również mojego autorstwa). Muzykę napisał Remi Juśkiewicz. Powstał w ten sposób niebanalny, moim zdaniem, scenariusz spektaklu słowno-muzycznego o bezdomności, wykluczeniu i samotności.
Zajmujesz się również tworzeniem grafiki /w dużej mierze odpowiadasz za scenografię REMIzy, czyli autorskiej audycji muzycznej on-line londyńskiego muzyka, Remiego Juśkiewicza/, projektowaniem stron internetowych i blogów (a także ich administrowaniem).
Wymieniłaś, Agnieszko, kilka kolejnych moich „sprawności” - jak ja to nazywam. Grafika komputerowa i projektowanie graficzne to pasja chyba znacznie wcześniejsza od pisania. Mówiąc półżartem półserio, rysowałem i kolorowałem obrazki zanim nauczyłem się pisać i czytać. Przerodziło się to w miłość do malarstwa i wszelkich sztuk plastycznych. Na pewnym etapie rozwoju tych moich zamiłowań i „sprawności” pojawił się komputer, Internet i programy graficzne, które zastąpiły pędzle, ołówki itp., stając się narzędziem twórczym.
Rzeczywiście jestem autorem koncepcji graficznej Remizy i przygotowuję wszystkie plansze, banery, projektuję gadżety itd. Przy okazji wspomnę, że z Remim Juśkiewiczem znamy się od dziesięcioleci i pierwszą scenografię, taką sceniczną – na żywo, przygotowałem na koncert Jerzego Połomskiego, bardzo znanego wówczas piosenkarza. Koncert odbył się w kawiarni Europa w Inowrocławiu a organizatorem był Remi Juśkiewicz – właściciel tejże kawiarni.
Fotografia – kolejna Twoja pasja. Posiadasz bogatą galerię własnych prac, które nierzadko stają się przedmiotem inspiracji twórczej dla innych artystów.
Rzeczywiście nazbierało się już na twardych dyskach tysiące obrazów zarejestrowanych aparatami. Są tu i reportaże z miejsc, w których byłem, portrety ludzi (poznanych czy też spotkanych przypadkowo), zdjęcia ulicy, rzeczy, zwierząt, roślin, zjawisk i zdarzeń, a także zdjęcia reklamowe (m.in. moda i gastronomia).
Każdego z nas zaciekawia coś innego, każdy, patrząc na świat, dostrzega nieco inne jego elementy. Fotografia daje możliwość podzielenia się z innymi naszym własnym sposobem widzenia rzeczywistości, pozwala przedstawienie rzeczy intersujących nas i inspirujących. Bywa, że to, co utrwalimy na zdjęciach, staje się inspiracją twórczą dla nas samych, a czasami dla innych.
Dziękuję za rozmowę!
autor: Agnieszka Kuchnia-Wołosiewicz
