Bluesowa sielanka

falko

Bluesowa sielanka

Przekropne lato tego roku

nie blednie w upałach,

żyje zielenią jaskrawą.

W Warszawie

Summer Jazz Days

i Jazz na Starówce

pod parasolami rozbrzmiewa.

Instrumenty mokną.

W parkach rano rosa obfita

pije ją trawa, pokrzywa.

Może za miasto wyjechać?

Za miastem na polach

ciągle zielone zboża,

podmokłe łąki niekoszone.

Na miedzach kwitną

chabry, maki, kąkole.

Deszcz psią budę zmoczył

a pies tylko nos wystawia

powietrze wciąga,

węszy czy kto obcy

w obejście nie zbłądził.

Koty pod daszkiem na ganku,

kurom przyszło zmoknąć.

Przekropne lato tego roku.

Wakacje, czy na wsi, czy w mieście

z bluesem i deszczem.

Wiesław falko Fałkowski, 2016
Bluzeczka z Wieżą Eiffla
Pocztówki Poetyckie
Antologia pod redakcją Ryszarda Mierzejewskiego, Pieszyce 2016

Siódmy akt

falko

Siódmy akt
“All the world's a stage…”


Życie jak teatr.
Na scenie śmiech,
za kulisą łzy.
Dublerów nie ma.
Nienapisana sztuka
zaskakuje, bawi,
wzrusza, irytuje.
Reżyser bezsilny powiesił się
na dekoracjach z Hamleta.
Musimy grać sami.

Dzieci, kobiety,
mężczyźni, starcy
wchodzą kolejno
a potem znikają.
Koło się zamyka.
Przedstawienie musi trwać.
Musimy dograć siódmy akt.
Musimy zdobyć siódmą pieczęć.
Znowu powraca odwieczne pytanie
- tragedia to, czy może komedia?

Wiesław falko Fałkowski,  2016

Tragikomiczna atrofia myśli

 

 

falko

Tragikomiczna atrofia myśli

Kto leżąc trupem przestaje się uśmiechać cały urok życia straci.
Komiczne zdaje się być całe życie kiedy śmierć nadchodzi.
Taki komiczny i tragiczny zarazem los wszystkich postaci,
gdy w pułapce tworzenia ambiwalentnej rzeczywistości
pełnej ludzkich poczynań, doznań i marniejącej nadziei
znajdą głęboki i trudny do zrozumienia tragizm
a nadal śmiać się będą.

Satysfakcja z samotności jest udawana i nieszczera, krótkotrwała.
Osamotnienie prowadzi nieuchronnie do zaniku myśli,
znacznie obniża jakość życia
jak atroficzne zapalenia po menopauzie.
Ocena zdarzeń w kontekście szczęść i nieszczęść
jest zawsze niepełna - nie ma przypadku.
Nadzieja na odrodzenie umysłu i sił witalnych płocha.
Mimo zamiłowania do Schopenhauera i Chopina
zniknie tak nagle, jak się narodziła.
Pozostanie tylko jedno pytanie - tragedia to, czy komedia?

Wiesław falko Fałkowski, 2016

Wychodzę szybko

falko

***

Wychodzę szybko z domu.

Tyle się dzieje w kraju,

trzeba w tym uczestniczyć.

Wychodzę szybko z domu.

Z wiatrem historii polecę

z wrogami się policzyć.

Wychodzę szybko z domu.

Anioł wolności w mieście

monopol władzy złamał.

Wychodzę szybko z domu,

po wódkę kurwa lecę

na druga stronę ulicy!

Więcej nie będę kłamał.

Wiesław falko Fałkowski, 2016

Nie wychodzę

falko

***


Nie wychodzę z domu.
Deszcz pogardy pada,
znacznie studzi klimat.

Nie wychodzę z domu.
Wiatr historii wieje,
po oczach zacina.

Nie wychodzę z domu.
Anioł nienawiści w mieście
pióra poetom połamał.

Nie wychodzę z domu,
bo mi się kurwa nie chce!
Więcej nie będę kłamał.


Wiesław falko Fałkowski, 2016

Być jak Hemingway *

falko

Być jak Hemingway *

Nie trzeba bać się wielkości.
Niektórzy wielcy się rodzą,
inni dopiero potem rosną,
a jeszcze inni umierają mali.
Być jak Hemingway: mały wielki człowiek.
Cierpliwie czekać, aż stopnieją śniegi Kilimandżaro,
blagować i oszukiwać,
niczego nie rozumiejąc
bezbłędnie oceniać i genialnie definiować.
Kreować własną legendę,
reżyserować życie tak,
by stało się ciekawsze od własnego pisarstwa
i godne Nobla czy Pulitzera.
Żeby tworzyć trzeba mieć to szczęście
bycia ciągle nieszczęśliwym,
albo ciągle pijanym.
Szczęśliwi robią się leniwi,
po obiedzie stają się do tego konserwatystami.

Wiesław Fałkowski falko, 2016

*  Wczoraj była rocznica śmierci Ernesta Hemingwaya.

Zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach 2 lipca 1961.

Ja, pies w kabriolecie

falko

Ja, pies w kabriolecie

Zamknięty jak pies w kabriolecie

dobrej marki,

łapię resztkami zmysłów

kawałki rzeczywistości..

Upał daje się we znaki.

Przy pomocy małego złotego młoteczka

znanej firmy Maxwell

robię stuk puk w szybę,

jak przed laty Beatlesi.

Powietrze i nadzieja

wpadają do środka.

Kawałki potłuczonej

szyby mieszają się 

z kawałkami świadomości.

We wstecznym lusterku

wypatruję szczęścia.

Ma tyle twarzy i tyle postaci, 

że w niezliczonym tłumie

nie sposób znaleźć.

Upał zbyt wielki.

Opony mózgowe

zaczynają lepić się

do szklanki zimnego piwa.

Może szczęścia trzeba szukać

patrząc w przód,

przez przednią szybę?

Wiesław falko Fałkowski, 2016