smród mojego truchła

© Wiesław falko Fałkowski

tylko smród już bliski
ludzkiego truchła

rozkładającego się

na oczach uczestników

życia doczesnego

życia bylejakiego

życia bezczelnego

z cichym przyzwoleniem anioła smutku i obrzydzenia

tylko widok czerwi

zatłoczonych

w otchłani trupięcej przestrzeni

moich trzewi

w obliczu

śmierci bylejakiej

śmierci nagłej

śmierci bezczelnej

mimo jawnego sprzeciwu anioła radości

i estetycznego mimo wszystko postrzegania wszelkiej brzydoty

sprawia że

obracam się wstecz

i patrzę

na niezbyt estetyczne życie moje:

dziecięce marzenia

kota w butach

konia który mówi

balbinkę

bolka i lolka

koziołka matołka

kabaret starszych panów

kalinę jędrusik

oraz

bylejakość

gierka

lubieżne zachcianki

związki zawodowe

pląsy bezwstydne

kłamstwa

spanie na styropianie

bluźnierstwa

solidarność

pochlebstwa

kaca następnego dnia

zbytnią wylewność przy barze

obietnice i przeprosiny

dziwki siadające na kolanach

tych co całowali mnie po rękach

a potem bili po dupie

i okazuje się

że z moich wspomnień nic nie wynika

ani refleksja

ani nauka

naiwnie

bezczelnie brnę

dalej

w życie

do ostatniego dnia

ostatniej godziny

minuty

sekundy

ostatniej kropli wódki

mimo smrodu

a potem sam sobie się będę dziwił


Wiesław falko Fałkowski, 2012

potrafiłem się śmiać...

pamiętam że potrafiłem się śmiać

ale zapomniałem z czego

jako chłopiec mężczyzna kochanek

ojciec synów

a z kuchni odgłosy krzątania

i cichy brzęk szklanek

pamiętam że się dobrze bawiłem

lecz nie pamiętam tej nocy

kiedy piliśmy wino z papierowych kubków

siedząc przytuleni na piaszczystej plaży

a pies szczekał w oddali

i szumiały fale

pamiętam zbyt poważne rozmowy

by zapomnieć

ale zapomniałem o czym

kiedy  po drugiej stronie stołu

nikogo przecież nie było

a w telewizorze obraz kontrolny

piszczał i gasł pomału

pamiętam jej brązowe oczy

ale nie wiem dlaczego

tak lśniły nadzieją

na długie szczęśliwe życie

a w szybę stukały gałęzie

i deszcz kroplami

pamiętam wieczory

rychłe poranki

i noce nieprzespane

ale nie pamiętam czy świecił wtedy księżyc

i czy były gwiazdy na niebie

a jej długie czarne włosy na białej pościeli

gdy czekała aż przyjdę

drzwi skrzypiały

w przeraźliwej ciszy

kiedy je zamykałem

pamiętam

zapomniałem

krew gęsta coraz wolniej płynie

a w telewizorze znowu

pierdolą trzy po trzy para piętnaście

i słychać skamłanie i wycie

nad zanikającym obrazem

wszelkiej pomyślności

nasze zwyczajne życie

pamiętam

zapomniałem

Wiesław falko Fałkowski, 2012

© Wiesław falko Fałkowski

koleją bliżej

projekt: Wiesław falko Fałkowski

kiedy konduktor zamykał

drzwi wagonu kolejowego ostatniej klasy

słychać było jeszcze beznamiętny komunikat:

opóźniony jest pociąg

kilkadziesiąt minut dni miesięcy lat

tego już pasażerowie nie słyszeli

bo pociąg ruszył i

turkotem kół i piskiem osi zagłuszył:

głos z megafonu dworcowego

rozmowy pozostających na peronie

piskliwy lament bufetowej:

że jej, kurwa, nie zapłacił i odjechał

pociąg przez kraj jechał niespiesznie

tak jakby dalej już nie było niczego

ni miasta ni dworca ni stacji docelowej

ni maszynisty ni związku zawodowego

pasażerowie cicho wtuleni w zimowe palta

wsłuchani w monotonne dudnienie kół

wypatrywali za oknem lepszego jutra

i nadziei - matki żony kochanki głupich

wtedy niespodziewanie z hukiem

trzaskiem pękających szyn

brzękiem tłuczonego szkła

jękiem dartej stali i aluminium

znudzony widokiem ludzkich postaci

granatowym mundurkiem konduktora

monotonnym dudnieniem kół

oraz z powodu permanentnego

braku peronu piątego w Kutnie

wyskoczył z szyn

pociąg idiota

pociąg samobójca


Wiesław falko Fałkowski, 2012

och to ja cichy idiota

och

ja

cichy idiota

myślałem

że moje

wczoraj

dzisiaj

jutro

© Wiesław falko Fałkowski

pojutrze

ma kształt

tej samej kobiety

odkryłem właśnie że

to kwestia prowizji

i jakichś tam wspomnień

rozbłysków
cieknącego moczu pod pisuarem
oraz namiętnych wyobrażeń
o popisowym numerze
który nie miał prawa się wydarzyć
a wszyscy myśleli
że tak

a marzenia


czekają

aby rzucić się do gardła

piotrusia pana


wiesław falko fałkowski, 2012

nie była to śmierć od miłości

poeta leżał w głębokiej ciszy

kiedy

bezszelestnie i bezszumnie

bezgłośnie i beznamiętnie

cicho na palcach

cicho tak

jakoby nic już wokół nie było

ni szelestu traw ni szumu liści

ni głosów przechodniów

ni namiętnych pieszczot pamięci

miasta

mostów

rzeki

tramwajów

polityków

podłych zasrańców

i zasranych zaułków

podeszła i wyjęła z jego serca

suchy cierń

wstępna obdukcja martwego ciała

a następnie wnikliwa sekcja zwłok

wykazała

że poeta nie umarł z miłości

umarł od uderzenia

w tyłgłowie kijem do gry w bejsbol

poczym padł na trzewioczaszkę

i dlatego wymalował się na jego ustach

niespodziewanie

bezszelestnie

bezszumnie

bezgłośnie

i beznamiętnie

dziwny grymas

który mógł zostać uznany

przez porzuconych

niedorobionych

niedożywionych

zmarzniętych

oraz zbytnio rozgrzanych

płynem do szyb

za wyraz miłosnego uniesienia

wiesław falko fałkowski, 2012

o boże, spać nie mogę

spać nie mogę

mróz moich przyjaciół ściska

zamarznięte wróble leżą na parapecie

nie patrzą przez szybę w telewizor

nie słuchają co mówi na temat pogody

atrakcyjna blondynka

pies kulawą nogę podkulił

konia podkuli

jemu każą chodzić boso

po mrozie...

mój boże

mieszkańcy pobliskiej ławki

z powodu

mrozu

dokuczliwości losu

matki natury

głupich sąsiadów

straży miejskiej

karmiącej czy trzeba czy nie trzeba

kartoflanką od znanego restauratora dobroczyńcy

przeprowadzili się do pobliskiej galerii...

daj boże

galeria to nie jest

sztuki

kultury

malarstwa

obrazu

słowa

gestu

oczekiwań

pobożnych życzeń

typów spod ciemnej gwiazdy

transwestytów

cycatych kurew

blaknących panien z dobrych domów

leniwych fagasów

mechanicznych pomarańczy

ani niespełnionych dobrych uczynków...

broń boże

zatem do jakiej to galerii

wynieśli się mieszkańcy

pobliskiej ławki?

oni

moi wspaniali

bezdomni bezimienni bezmajętni

przyjaciele

z powodu niezwykłej okoliczności przyrody

natarczywego mrozu

braku chleba

pomidorów

alkoholu

i innych drobnych niedogodności bytu

przenieśli się

niespodziewanie

nieuchronnie

niedbale

i bez sensu

do galerii zimnych trupów...

o boże

wiesław falko fałkowski, 2012

© Wiesław falko Fałkowski

between the Zambezi and Limpopo rivers

odkąd zauważyłem obok alter ego

zacząłem zamawiać podwójne drinki

chwilami przestawałem

być samotny

zacząłem znacznie lepiej

czuć opuszkami palców

fragmenty pisma wydrapanego

na drewnianym szynkwasie

przekrwionymi zmysłami

rejestrowałem doskonale

najdrobniejsze zmiany natężenia

światła

dźwięku

stężenia alkoholu

poziomu wody w rzece

testosteronu

ciśnienia w oponach

zawartości cukru

estrogenów

czy endorfin

a także szybkie zmiany

ciepłoty ciała

niczemu niewinnych

pobliskich kurew

i dalszych skurwysynów

kiedy pierwsze promienie słońca

wdzierały się bezczelnie

w przestrzeń mojego postrzegania

nie byłem wcale zdziwiony

że moje drugie ja

to bliski znajomy

z dalekiego Zimbabwe

jak mi potem opowiadano

przysiadł się około trzeciej

i zaczął nucić smętne pieśni

z dorzecza Limpopo


wiesław falko fałkowski, 2012

© Wiesław falko Fałkowski