Jest taka magia…

falko

Jest taka magia…

Nasz czarny kot na parapecie

ospale się przeciąga.

Ubrany w czarną pelerynę,

z bezgwiezdnego nieba,

ten księżyc wścibski,

co zawsze nam 

przez okno zagląda -

coś dzisiaj blado wygląda.

Mysz, co w ostatni dzień lata

schowała się pod naszym dachem,

mieszka teraz na strychu

i nasionka chrupie ze smakiem.

Żarówka mruga magicznie -

puszcza oko do telewizora.

Jest jeszcze wiele powodów

żeby nie polecieć na Łysą Górę:

ty - jakiś taki rozmarzony,

nie wiadomo czemu czekasz

na magiczne spełnienie

zupełnie niemagicznych pragnień;

nasze dzieci -

trzeba im podpowiadać

gdzie w życiu szukać prawdziwej magii,

a kot wyskakuje z koszyka,

jak królik u magika.

Cóż to za czarna magia,

ktoś zapyta.

Magia w przyrodzie nie ginie.

Jest materia,

jest energia

i jest magia.

A ta magia, 

najbardziej zaczarowana,

najbardziej tajemnicza,

najbardziej odlotowa,

tkwi w tym, 

że wszystkie czarownice w zimie

piją lipową herbatę,

dbają o dzieci, męża…

i kota.

Wiesław Fałkowski falko

Z​ ​cyklu:​ ​Obrazy​ ​nienamalowane Obraz​ ​I​ ​-​ ​Kiedy​ ​nagrodą​ ​są​ ​łzy

falko

Z​ ​cyklu:​ ​Obrazy​ ​nienamalowane 

Obraz​ ​I​ ​-​ ​Kiedy​ ​nagrodą​ ​są​ ​łzy 

wokół​ ​się​ ​szerzy​ ​kicz 

w​ ​szyderczym​ ​uśmiechu​ ​zęby​ ​szczerząc 

szwarc​ ​mydło​ ​powidło 

w​ ​poszukiwaniu  

doznań​ ​estetycznych​ ​wyższego​ ​rzędu 

powoli​ ​przechodzę​ ​na​ ​druga​ ​stronę  

w​ ​sferę​ ​symboli 

warstwę​ ​domysłów 

niedomówień

szukam​ ​piękna​ ​w​ ​literaturze 

muzyce​ ​teatrze 

nade​ ​wszystko​ ​w​ ​malarstwie 

(subtelnie​ ​i​ ​z​ ​wrażliwością 

namalowany​ ​obraz 

pozwala​ ​zagłębić​ ​się​ ​w​ ​podtekstach 

raczyć​ ​się​ ​niedopowiedzeniami) 

chłonę​ ​nie​ ​tylko​ ​wzrokiem 

odczuwam​ ​przez​ ​skórę 

oglądam​ ​całym​ ​sobą 

fakturę​ ​kolory​ ​kompozycję

portret​ ​cudownej​ ​urody 

przyciąga​ ​uwagę​ ​atrybutami​ ​kobiecości 

spuszczone​ ​powieki 

namiętne​ ​usta 

niesforne​ ​kosmyki​ ​włosów 

ramiączka​ ​i​ ​koronka​ ​stanika 

wzbraniający​ ​palec​ ​prawej​ ​dłoni

ta​ ​twarz​ ​młodej​ ​dziewczyny 

to​ ​wyłania​ ​się​ ​to​ ​wtapia 

w​ ​rozmazane​ ​mroczne​ ​tło 

granatową​ ​noc​ ​nieprzeniknioną 

majaczą​ ​gałęzie​ ​drzewa  

może​ ​to​ ​krzak​ ​głogu 

na​ ​grobie​ ​Tristana 

nagrodą​ ​są​ ​łzy​ lśniące​ ​jak​ ​perły 

zapomniane i nienamalowane

Wiesław Fałkowski falko, 2017

Jestem Wiesław cz. 3 - Interregnum

falko

Jestem Wiesław cz. 3 - Interregnum

chcę być wolny

w płynnym społeczeństwie

chcę być wolny i odpowiedzialny

za samego siebie 

egoistycznie i świadomie

zapominam o najsłabszych

odrzuconych nieprzystosowanych kalekich

wygnanych i opuszczonych

autsajderach i uchodźcach

biednych i bezdomnych

tajemniczych przybyszach z kosmosu

i o duchach zmarłych

odwracam się od nich 

odgradzam wysokim murem

zatrudniam strażników

policjantów mojej wolności

instaluję alarmy

zamykam granice

opędzam się bezustannie

szczerzę zęby i zwierzęco warczę

czując zapach obcych

sfrustrowanych ofiar

pozbawionych nadziei

świat staje się coraz bardziej pokruszony

jak roztrzaskane zwierciadło

historia to niekończące się

opowiadanie bezsensownych epizodów

kultura i sztuka poddana

chwiejnej zmienionej interpretacji

umiera razem z nią

jestem oburzony

wiem doskonale czego nie chcę

ale nie wiem czego chcę

bez ambicji budowania ładu

czekam na zmiłowanie

które miało nadejść z góry

nie będzie ani rewolucji

ani boskiego miłosierdzia

zapatrzony w siebie

uwięziony w rynsztoku stratyfikacji

tracę nadzieję że kiedykolwiek 

stanę się prawdziwie wolny

Wiesław Fałkowski falko, 2017

Nieuchronny los czerwonych róż

falko

Nieuchronny los czerwonych róż

Byłem kiedyś, w wielkim mieście Londynie.

Tam słyszałem - grajek na gitarze grał -

melodyjkę, o przepięknej dziewczynie,

co na targ, z naręczem róż czerwonych szła.

Mały żul, za rogiem ulic skrycie stał,

raptem krzyknął i dziewczynę przestraszył,

chwycił kwiaty i na drugą stronę zwiał.

Podły ten - co cudzą własność przywłaszczył.

Czemu płaczesz, złotowłosa dziewczyno,

tobie wszak los, dał urodę wszystkich róż.

Smutek twój, zapewne dawno już minął,

twoje róże - cóż - zwiędły, nie ma ich już.

Nie płacz mała - wszystkie róże powiędną,

kobieta zawsze pozostaje piękną.

Wiesław Fałkowski falko, 2017

Kilka bajkowych postaci i wierszokleta w oparach absurdu

falko

Kilka bajkowych postaci i wierszokleta w oparach absurdu

Wracając z baru pijany Pinokio,

do suchej nitki zdążył przemoknąć.

Napęczniał z nadmiaru wilgoci -

tak mają z drewna strugani idioci.

Przecudnej urody młoda Królewna Śnieżka,

zadała się z gipsowym krasnalem, co w ogrodzie mieszkał.

No i może by się, nic takiego wielkiego nie stało,

ale krasnolud się wzruszył i coś mu się urwało.

Żyjąca w Wiśle, słodkowodna Syrenka,

nie pozwalała nikomu nosić się na rękach.

Lubiła natomiast, gdy jej fragment dolny,

głaskany był pod łuskę, ruchem powolnym.

W oparach absurdu zbłądził Jaś z Małgosią,

Jaś był organistą, Małgosia - gosposią.

Nie miała z nich pożytku tutejsza parafia,

z błądzenia w absurdzie wyszła pornografia.

Na kolację jadł rybę, znany smakosz, Kot w Butach.

Nagle wrzasnął: Ta flądra w pomidorach jest częściowo zepsuta!

Potem nie raz widziałem bez butów i bez spodni miłego futrzaka,

jak z apetytem konsumował flądrę - nie w pomidorach, lecz w krzakach.

Biega po pokoju wkurzony Myszka Miki,

gapi się w lustro i nie gada z nikim.

- A niech mnie porwie jasna cholera,

ja jestem brzydszy od Mick’a Jagger’a!

Pisząc siódmy wierszyk, wierszokleta Fałkowski,

zaczął czegoś do picia szukać i jakiejś zakąski.

Zaklął szpetnie, jak zaklął - tego nie powtórzę.

Rzucił pisanie, poszedł do baru na piwo. Duże.

Wiesław Fałkowski falko, 2017

Tasenografia

falko

Tasenografia

mózg
to faluje to wzbiera
w pucharze czaszki
kiedy myśl zbyt zagmatwaną
z dzbana dolewasz

nagle wytrąca się osad
fusy uczynków
sparzonych dobrymi chęciami

w niewyklarowanej cieczy
sedymentacja następuje wolno
ale nieuchronnie
wspomnienia są cięższe od rozumu

a uczucia
ich zawiesina w mętnym umyśle
opada pod wpływem grawitacji
i sił bezwładności najwolniej

te fusy długo jeszcze będą
przyspieszały metabolizm
i bicie serca
lipidy przemienią w słodycz
i zamaskują skutecznie
zapach zbyt wczesnego rozstania
zbyt szybko nadchodzącej jesieni

Wiesław Fałkowski falko. 2017

Kredyt

falko

Kredyt

Wiesz,

ten kredyt zaciągnięty przed laty,

spłacę wierszem.

Kiedy?

Kiedy będziesz siedziała smutna, 

zamyślona nad filiżanką herbaty.

Mówisz,

że taka gorzka,

że brak aromatu?

Wiem,

nie da się rat spłacić

jedynie wierszem,

słowami.

Pozwól mi zatem,

spłacać ten kredyt inaczej:

moją miłością,

pieszczotą,

pocałunkami.

Wiesław Fałkowski falko, wrzesień 2017

inspiracja: Jolanta Miśkiewicz, Herbaciana miłość