622 upadki

Zapach brudnej myśli,
niemytej duszy,
odchodów wyobraźni,
nieujarzmionych żądz,
perwersyjnych obrzędów,
nieobyczajnych zapędów,
pornografii,
ortografii,
gramatyki,
psujących się zębów
i politycznego dziennikarstwa
zapada w pamięć głęboko.

Czy warto upadać te
sześćset dwadzieścia dwa razy
kiedy tak trudno
zachować biel
wykrochmalonego kołnierzyka,
czyste paznokcie,
neutralny zapach genitaliów,
niewinny uśmiech na twarzy?

falko

Nie mam nic do powiedzenia...

falko

Nie mam nic do powiedzenia

Miało się tyle dobrego wydarzyć. Nie wydarzyło się nic,
chociaż wszystkiego dobrego, dnia dobrego i dobrej nocy
wszyscy sobie życzyli nawzajem.
Nie mam nic do powiedzenia , ale jest OK.

Jutro minęło, cicho przemknęło
pomiędzy wczoraj, dzisiaj i pojutrze.
Jeszcze brakuje mi tu kogoś,
bo miejsca jest dosyć
Nie mam nic do powiedzenia , ale jest OK.

Umyte przed chwila szklanki jeszcze mokre
poruszone siłą mojej wyobraźni albo raczej siłą grawitacji
niespodziewanie zsunęły się ze śliskiego stołu.
Rozprysły drobinkami szkła  po całej kuchni
a każda drobinka lśniła cząsteczką mojej myśli
- iskra pamięci w popielniku zapomnienia,
Nie mam nic do powiedzenia , ale jest OK

Na miejskim targowisku kupiłem pomidory i włoszczyznę.
Ugotowałem  zupę z dodatkiem miłych wspomnień.
Zupa była gorąca i zachęcająco pachniała przyprawami.
W smaku okazała się jednak mdła i nijaka.
Za mało pieprzu.
Nie mam nic do powiedzenia , ale jest OK.

Wiesław Fałkowski
kwiecień 2016
z tomiku: Koniec nowego świata czyli prolegomena do wieczności, 2017

pół poeta, pół cyborg

falko

Wyłupali mi kawałek oka,
a potem mi powiedzieli,
że będę wyraźniej widział.

Wyrwali mi kawałek serca,
a potem mi powiedzieli,
że będę lepiej czuł.

Proszę nie wygładzajcie mojej duszy poszarpanej.
Pozwólcie pozostać poetą.

Wiesław falko Fałkowski

kwiecień 1916

Sanatoryjna miłość w mieście I.

Sanatoryjna miłość w mieście I.

z cyklu: Solanki, czyli falkografioły ze szczyptą soli...

Miłość w moim miasteczku
rozkwita bez względu na porę roku.
Sanatoryjna miłość trwa krótko.
Tydzień, dwa, góra trzy tygodnie.

Trzeba się spieszyć z kochaniem,
bo czasu między
rehabilitacją ruchową,
kąpielą w solance,
biczami wodnymi,
inhalacją i borowiną
jest niewiele.

Czas na miłość kurczy się
proporcjonalnie do ilości zabiegów
i odwrotnie proporcjonalnie
do sprawności ruchowej.

W moim miasteczku
miłość zaczyna się po kolacji.
W stołówce.
Po osiemnastej.
Przed dwudziestą drugą.

Geograficznie wszystko dzieje się
między tężnią solankową
połączoną z resztą świata
drewnianym mostem nad stawkiem
a knajpami.

W knajpach grają
na instrumentach jacyś goście.
I śpiewają przeboje z lat
siedemdziesiątych,
osiemdziesiątych,
dziewięćdziesiątych.
Wtedy wszyscy kochankowie byli młodzi.
Tańczą panowie, tańczą panie.

W uzdrowisku
miłość zaczyna się po pierwszej kolacji.
Kończy się po ostatnim śniadaniu.
Gwałtownie.
Spodziewanie i nieuchronnie.
Pocałunki, czasem łzy.
Każde w swoją stronę.


Wiesław falko Fałkowski

Wiosna w mieście I.

Wiosna w mieście I.

z cyklu: Solanki, czyli falkografioły ze szczyptą soli...

W moim miasteczku na soli

Wiosna jak zawsze przyszła razem ze Świętami.

Mieszkańcy uczcili to zależnie od wyznania,

pozycji społecznej lub stanu umysłu

utopieniem Marzanny,

powieszeniem śledzia,

spaleniem kukły Żyda

lub poświęceniem jedzenia wodą.

Przygotowali na dwa dni nieprzebrane ilości żarcia

z zakupionych produktów,

(jak zapewniają producenci - spożywczych),

w ciągu tak zwanego Wielkiego Tygodnia,

który od dawna służy głównie dokonywaniu

niczym nieskrępowanych  Wielkich Zakupów

w wielkich, niczym nieograniczonych

sklepach wielkopowierzchniowych.

Ludzie, mimo całej staranności i gorliwości

oraz namowom cioci, matki i teściowej

nie byli w stanie zjeść

kiełbas, szynek, sałatek,

ciast, mięs, bigosów, zup

i mazurków niezliczonych

starannie dekorowanych.

Do dna wypili jedynie wódkę.

Następni w kolejce do konsumpcji

tych świątecznych przysmaków

w swoistej piramidzie

świątecznego żywienia

były zwierzęta domowe

-psy, koty, chomiki, papugi.

Ale i one nie dały rady.

Potem na śmietniku

dzikie koty, ptactwo i gryzonie.

Na końcu resztki

usiłowały pochłonąć

bakterie gnilne,

grzyby i owady.

Nadeszła wiosna w moim miasteczku na soli.

Zrobiło się ciepło, nie wiadomo dokładnie

czy to za sprawą sympatycznej

pogodynki z telewizora

czy może jakiegoś frontu atmosferycznego

kolorowe kwiaty rozkwitając pachną,

ptaki budują gniazda i śpiewają,

(z wyłączeniem gawronów, kruków i wron,

które przeraźliwie kraczą),

a śmieci na śmietnikach

-resztki ludzkich pokarmów,

rozkładają się i śmierdzą.

W miasteczku służby miejskie

dbają niespiesznie i pieczołowicie

aby żywność się nie marnowała.

Wiesław falko Fałkowski

wiosna 2016

Dworzec kolejowy w mieście I.

http://lodz.fotopolska.eu/kolej,276,20/woj.kujawsko-pomorskie.html

Dworzec kolejowy w mieście I.

z cyklu: Solanki, czyli falkografioły ze szczyptą soli...

Kawa, herbata, napoje czy woda? A może soczek? Słone przekąski czy słodkie wafelki? W biały kitel ubrany, niewysoki gość, uparcie ale nienachalnie zadaje pytanie w pociągu co wychodzi po piątej z Warszawy i nazywa się Przybyszewski. Gdzieś koło dwudziestej ma ostatni przystanek. Na kujawskiej równinie. W niewielkim mieście, na niewielkim wzgórzu, gdzie dworzec kolejowy jest tymczasowy. Tymczasowy peron, tymczasowe przejście, tymczasowe miejsce i tymczasowa przestrzeń. Tymczasowość tego miejsca jest tak przenikliwa, że pasażerowie wysiadają tutaj po to tylko, by pobyć chwilę może dwie chwile, tydzień, miesiąc, rok niecały, może pomieszkać nawet, ale tak tymczasowo. Potem via kolejowy dworzec tymczasowy pociągiem pojadą dalej - osiągnąć cel ostateczny. Urodził się tu niedaleko. a później mieszkał tymczasowo, aż do samej śmierci poeta Przybyszewski. Kujawska równina rozległa i cicha, tak melancholią spokojną spowita, bez konturów i cieni. Pomyśleć można, że na skraju lasu siedzi jakiś bożek zadumany, w sobie całkiem zamknięty i mgłą szczelnie owija drzewa i krzewy, łąki i zboża, rowy, rzeki, jeziora, zwierzynę i i ludzi. Otula mgłą - tak beznadziejnej tęsknoty, że wszystko staje się bezgranicznie smutne, ciche, melancholijne i dobre; tak przejmująco tymczasowe. Drzewa i krzewy, łąki i zboża, rowy, rzeki, jeziora, zwierzęta i i ludzie. I dworzec kolejowy.

Wiesław Fałkowski

Nie pamiętam

falko

Nie pamiętam


Idąc ulicą
przed chwilą zaledwie
składałem wiersz w myśli.

Usiadłem teraz przed maszyną do pisania
bo komputer
jest dla mnie ciągle
przede wszystkim
maszyną do zapisywania
i zapamiętywania.

I nie pamiętam
i nie wiem jak
pisać o miłości
pamiętać o czułości
zapomnieć o rozstaniach

Drzewo
pozwala odejść liściom
Ptaki odlatują żeby przeżyć
Odeszłaś szukać szczęścia

A ja naiwnie
gorliwie i dokładnie
codziennie odkładam szczęście na jutro
i między basenem pełnym rozkoszy
niezaistniałych
a krawędzią śmietnika
toczę kulkę ulepioną z pobożnych życzeń.

Wiesław falko Fałkowski, jesień 2015

Wiersz z autorskiego tomiku pt. "Siedem stopni miłości"
Projekt okładki i ilustracje: © Wiesław Fałkowski
Redakcja i korekta: Janina Sikorska
ISBN 978-83-947558-0-5